کمک به افراد برای پایبندی به درمان اختصاص داده‌شده!

Download a pdf of this page

تفاوت درمان‌های مورد نظر و فعلی برای بیماران در طول مقایسه‌های درمانی می‌تواند از راه‌های دیگری نیز رخ دهد که ممکن است تفسیر آزمون‌های درمان را پیچیده کند.

شرکت‌کنندگان در پژوهش نباید از درمان‌های پزشکی ضروری محروم شوند. هنگامی که یک درمان جدید با تأثیرات مفید مورد انتظار اما اثبات‌نشده، در یک کارآزمایی بی‌طرفانه مطالعه می‌شود، باید به بیماران شرکت‌کننده اطمینان داده شود که همهٔ آن‌ها درمان‌های مؤثری دریافت خواهند کرد.

اگر افراد بدانند که چه کسی در یک مطالعه چه درمانی را دریافت می‌کند، سوگیری‌های احتمالی زیادی به وجود می‌آید. یکی از این سوگیری‌ها این است که ممکن است بیماران و پزشکان احساس کنند افراد اختصاص داده‌شده به گروه درمان‌های «جدید» خوش‌شانس‌تر هستند و این موضوع ممکن است سبب شود ناخودآگاه مزایای این درمان‌های جدید را برجسته کنند. از سوی دیگر، بیماران و پزشکان ممکن است احساس کنند که افراد اختصاص داده‌شده به درمان‌های «قدیمی‌تر» شرایط سختی دارند و این ناامیدی ممکن است موجب شود هرگونه تأثیرات مثبت درمان را کوچک بشمارند.

اطلاع از اینکه کدام درمان به چه کسی اختصاص داده شده نیز ممکن است سبب شود پزشکان برای جبران این موضوع که درمان‌های جدیدتر، اما اثبات‌نشده به بیمارانی که درمان‌های قدیمی‌تر را دریافت کرده‌اند، اختصاص داده نشده است، برخی درمان‌ها یا مراقبت‌های اضافی را به آن‌ها ارائه دادند.

تجویز چنین درمان‌های اضافی در بیماران واردشده به یکی از گروه‌های مقایسه و استفاده‌نکردن از آن در گروه درمانی دیگر، ارزیابی درمان جدید را پیچیده می‌کند؛ درنتیجه مقایسه بی‌طرفانه نیست و نتایج گمراه‌کننده خواهد شد. یک راه برای کاهش تفاوت مقایسهٔ درمان مورد نظر و درمان فعلی این است که سعی کنید درمان‌های جدیدتر و قدیمی‌تر، ظاهر، طعم و بوی یکسانی داشته باشند.

این همان چیزی است که هنگام مقایسهٔ درمان‌هایی که امید است تأثیرات مفیدی داشته باشند، با درمان‌های بدون اجزای فعال (دارونما یا درمان ساختگی) که بو، طعم و احساسی مانند درمان «واقعی» ایجاد می‌کنند، انجام می‌شود. به این عمل «کورسازی» (blinding) یا «پنهان‌سازی» (masking) می‌گویند.

اگر این پنهان‌سازی انجام شود (که در بسیاری از شرایط امکان‌پذیر نیست)، بیماران هر دو گروه تنها در یک موردـ اختصاص به درمان‌های جدید یا درمان بدون اجزای فعال- متفاوت خواهد بود. متخصصان سلامت نیز که از بیماران مراقبت می‌کنند، کمتر می‌توانند تشخیص دهند که بیماران آن‌ها درمان جدید دریافت کرده‌اند یا خیر. اگر پزشکان و بیماران ندانند که کدام درمان به بیمار داده شده است، به این کارآزمایی «دوسو کور» (Double Blind) می‌گوییم.

درنتیجه بیماران در دو گروه مقایسه با انگیزه‌ای مشابه، به رعایت درمانی که اختصاص داده شده، ادامه می‌دهند و پزشکان آن‌ها با احتمال بیشتری همهٔ بیماران را به‌صورتی مشابه درمان خواهند کرد.

بعدی: سنجش بی‌طرفانهٔ پیامدهای درمان