توجه به عدم قطعیت‌ها دربارهٔ تأثیرات درمان‌ها!

Download a PDF of this page

گام بعدی این است که پزشکان باید بهترین شواهد را دربارهٔ یک درمان، برگرفته از تجربه‌های جمعی و مرورهای نظام‌مند همهٔ مطالعات مطمئن تهیه کنند.

اگر پس از این کار، شک‌ و تردید دربارهٔ یک درمان از بین نرود، پزشکان باید در این مورد با بیماران صحبت کنند و چرایی آن را توضیح دهند. سپس بیماران و پزشکان می‌توانند گزینه‌های درمانی را با در نظر گرفتن ترجیحات بیمار بررسی کنند. این بحث‌ها ممکن است شک ‌و تردیدهای بیشتری به وجود بیاورد که باید شناخته و بررسی شوند.

پیشرفت مداوم برای مناسب‌تر و ایمن‌ترکردن درمان‌ها تنها زمانی رخ می‌دهد که پزشک و بیمار همراه با یکدیگر عدم قطعیت‌ها را شناسایی کنند؛ بنابراین شک ‌و تردید پیش‌شرطی برای پیشرفت است، نه پذیرش «شکست».

این نگرش مثبت به عدم قطعیت‌ها، در حال حاضر در برخی راهنماهای حرفه‌ای بازتاب یافته است. آخرین نسخهٔ راهنمای نظام پزشکی بریتانیا با عنوان طبابت خوب (Good Medical Practice) به پزشکان آموزش می‌دهد تا به‌منظور حفظ و بهبود عملکرد خود «باید به حل‌وفصل عدم قطعیت‌ها دربارهٔ تأثیرات درمان‌ها کمک کنند». [21]

برای این کار، بیماران و پزشکان باید با هم همکاری داشته باشند تا پژوهش‌های بهتری طراحی کنند (ن. ک: فصل ۱۱).

بعدی: درمان؛ بخشی از یک آزمون بی‌طرفانه