پرسش ۱. آیا هنگامی که بیمار به شرایط تهدیدکنندهٔ زندگی دچار می‌شود، می‌تواند هر چیزی را امتحان‌ کند؟!

Download a pdf of this page

شاید وسوسه شوید تا از آخرین «داروی معجزه‌کننده» استفاده کنید یا از فرد بسیار مشهوری پیروی کنید که در رسانه‌های عامه‌پسند دربارهٔ رژیم درمانی که استفاده کرده مدعی است؛ احتمالاً این رژیم شامل طب «جایگزین» است که بسیار تبلیغ شده، اما آزموده نشده است.

درمان‌های اصلی شاید فریبندگی کمی دارند و کمتر امیدوارکننده به نظر می‌رسند، اما بیشتر داروهایی که برای بیماریهای تهدیدکنندهٔ زندگی کاربرد دارند، بسیار آزموده می‌شوند تا میزان تأثیرگذاری و بی‌خطربودن آن‌ها معلوم شود.

بنابراین جست‌وجوی بهترین شواهد در ابتدا می‌تواند سبب صرفه‌جویی در زمان، درد و هزینه شود.

به‌طور کلی، در جریان اصلی علم پزشکی، دربارهٔ اثربخشی و ایمنی داروهای موجود درجاتی از عدم قطعیت وجود دارد. هدف این جریان آن است که این عدم قطعیت را با آزمودن و بررسی مداوم و نظام‌مند شواهد برای بهبود درمان ارائه‌شده، به سطحی قابلقبول کاهش دهد.

چنین پیشرفت‌هایی کاملاً به همکاری بیمارانی بستگی دارد که نتیجه گرفته‌اند تنها راه پیشرفت واقعی همین است.بدیهی است بیماران مبتلا به بیماری‌های تهدیدکننده می‌توانند از روی ناچاری همه‌چیز، از جمله درمان‌های آزموده‌نشده را امتحان کنند.

اما برای آن‌ها حضور در یک کارآزمایی بالینی مناسب که در آن درمان جدید با بهترین درمان فعلی مقایسه شود، بسیار بهتر است. چنین مقایسه‌ای نشان می‌دهد درمان جدید چه مزایای بیشتری دارد و میزان مضرات آن‌ها را نیز نشان می‌دهد.

ممکن است بیماری‌های تهدیدکننده با روش‌های درمانی قدرتمند درمان شوند؛ البته هیچ درمانی بدون عوارض جانبی وجود ندارد. مهم‌تر از همه اینکه یک درمان جدید به‌طور کامل و بی‌طرفانه آزمایش می‌شود تا یافته‌ها بتوانند به‌طور نظام‌مند ثبت شوند و معلوم شود که آیا واقعاً برای بیماران مفید هستند یا خیر.

بعدی: پرسش ۲. ممکن است بیماران بخواهند از کارآمدی یک درمان مطلع شوند؛ آیا در این صورت فرض میکنید آن‌ها تمام جزئیات را نمی‌خواهند؟