۱۲ – چه عواملی منجر به مراقبتهای سلامت بهتر میشود؟!
Download a pdf of this pageنکات کلیدی
- «بهترین» درمان به شرایط و نیازهای شما بستگی دارد.
- پزشک شما باید علاوه بر تشخیص بیماری شما، این موارد را درک کند.
- گاهی اوقات بهترین درمان ممکن است «منتظرماندن و مشاهدهکردن» باشد.
- کمی شناخت در مورد آمار، محافظ خوبی در برابر سوء درمان و درمان بیشازحد است.
مقدمه
در فصلهای پیشین بیان شد که چرا میتوان روشهای درمانی را براساس پژوهشهای مناسب طراحی کرد تا به پرسشهایی که برای بیماران مهم هستند، رسیدگی شود. ما چه از عموم مردم و بیماران باشیم و چه از متخصصان مراقبتهای سلامت، روشهای درمانی بر زندگی همهٔ ما تأثیرگذار است. شواهد محکم از آزمونهای درمانی بیطرفانه اهمیت بسیاری دارند.
در این فصل به بررسی این موضوع میپردازیم که چگونه چنین شواهدی میتوانند شیوهٔ مراقبتهای سلامت را بهگونهای شکل دهند که پزشکان و بیماران در تصمیمگیریهای مربوط به درمان بیماریها دخالت داشته باشند.
تصمیمهای خوب باید با توجه به شواهد خوبی باشند که ما را از عواقب احتمالی گزینههای متفاوت درمانی مطلع میکنند؛ با این حال، معنا و ارزش این عواقب برای افراد گوناگون متفاوت خواهد بود؛ بنابراین با استفاده از شواهد مشابه، ممکن است یک فرد به تصمیمی متفاوت با دیگری دست یابد.
مثلاً برای یک موسیقیدان حرفهای، یک انگشت کاملاً کارآمد، برای یک سرآشپز، حس بویایی و برای یک عکاس، بینایی خوب بیش از دیگران اهمیت دارد؛ پس ممکن است آنها بهمنظور دستیابی به نتایجی که برایشان مهم است، بیشتر تلاش کنند یا خطرات بیشتری را به جان بخرند.
«تصمیمگیری مشترک را «فرایند مشارکت بیماران در تصمیمگیریهای بالینی» تعریف کردهاند»
بیشتر بخوانید
گسترهٔ مرزی شواهد و تصمیمها پیچیده است؛ بنابراین این فصل بیشتر به برخی پرسشهای رایج دربارهٔ این موضوع میپردازد.پیش از این، ما «تصمیمگیری مشترک» را دقیقتر بررسی میکنیم و نشان میدهیم که این مقوله در عمل ممکن است به چه چیزی شباهت داشته باشد. به اشتراکگذاری تصمیمها به این روش، مسیری بینابین را میان پدرسالاری حرفهای و رهاکردن بیماران برای تصمیمگیری مستقل هدایت میکند. بیماران بهطور طبیعی از نبود اطلاعات کافی در این راه شکایت میکنند؛ چون معمولاً از مسئولیتی که قرار است بپذیرند، انتظارات دیگری دارند. [1, 2]
برخی بیماران ترجیح میدهند از کسب اطلاعات جزئی دربارهٔ بیماری و گزینههای درمانی خود صرفنظر کنند و تمام امور را کاملاً به مشاوران حرفهای خود بسپارند، اما بسیاری دیگر علاقه دارند که بیشتر بدانند. افرادی که اطلاعات بیشتری میخواهند، باید دسترسی آسان به محتوای متنی مناسب و متخصصان ماهر سلامت داشته باشند. این متخصصان میتوانند به بیماران مشاوره دهند که چگونه و کجا به بهترین شکل به اطلاعات دسترسی داشته باشند.
«مشاورهٔ ایدهآل» ممکن است از فردی به فرد دیگر تفاوت داشته باشد. برخی افراد محتاط هستند و میخواهند نقشی وابسته داشته باشند؛ در حالی که دیگران نقش هدایتگری را ترجیح میدهند. نقش مشارکت بیشتر در تصمیمگیری (همراه با تشویق پزشک) پرطرفدارترین رویکرد است و هنگامی که بیمار نحوهٔ عمل آن را فرامیگیرد، به گزینهٔ ارجح تبدیل میشود. پرسشی ساده از سوی بیمار میتواند آغازگر این گفتوگو باشد. نکتهٔ مهم این است که بیماران هنگام درمان احساس کنند در مراقبت از خودشان بهمثابهٔ همکارانی با قابلیت دخالت برابر در هر سطحی مشارکت میکنند.
بعدی: ایدههای این کتاب از دیدگاه مخاطب