پرسش ۹. مردم چگونه باید از «برچسب‌ زده ‌شدن» آن‌ها به یک «بیماری» و دریافت درمان‌های غیرضروری جلوگیری کنند؟!

Download a pdf of this page

باید توجه داشت که پزشکی پیشرفت‌های چشمگیری داشته است. تولید واکسن‌ها و آنتی‌بیوتیک‌ها برای پیشگیری و درمان عفونت‌ها، تعویض مفاصل، عمل جراحی آب‌مروارید و درمان سرطان‌های دوران کودکی، تنها چند نمونه از این پیشرفت‌هاست، اما این موفقیت‌ها علم پزشکی را تشویق می‌کنند تا به حوزه‌های با مزایای کمتر دست یابد.

کسی که چکش دارد، همه‌چیز به نظرش مثل میخ است؛ برای یک پزشک (یا شرکت دارویی) که درمانی جدید در دست دارد، همه‌چیز یک بیماری به نظر می‌رسد؛ برای مثال پزشکان وسوسه می‌شوند تا برای بیمارانی که نتایج آنها کمی غیرطبیعی است، درمان‌های بهتر دیابت و فشار خون بالا را که در دسترس قرار گرفته‌اند، توصیه کنند؛ به این ترتیب، به طرز چشمگیری تعداد افرادی که دیابتی یا دارای فشار خون بالا لقب می‌گیرند، افزایش می‌یابد و «پزشکی‌زدگی» (medicalising) افراد بسیاری که می‌توانستند در یک طبقه‌بندی تحت عنوان طبیعی قرار بگیرند رخ می‌دهد.

علاوه بر هرگونه عوارض جانبی (گاهی اوقات غیرضروری) درمان، این «برچسبزدن» عواقب روانی و اجتماعی دارد که می‌تواند بر احساس رفاه فرد تأثیر بگذارد و همچنین مشکلاتی را برای اشتغال و بیمه او ایجاد کند.

بنابراین مهم است که بیماران و عموم مردم این زنجیرهٔ حوادث را تشخیص دهند، آن را متوقف کنند و تعادل میان مضرات و مزایا را پیش از موافقت شتاب‌زده با یک درمان در نظر بگیرند. همان‌طور که در فصل ۴ بحث کردیم، غربالگری معمولاً سبب بروز مشکلات ناشی از برچسب‌زدن از طریق تشخیص بیش‌ازحد و درمان بیش‌ازحد احتمالی می‌شود.

اولین دفاع این است که مراقب برچسبزدن‌ها و پیشنهادهای بررسی‌های بیشتر باشید. این گفتهٔ به‌ظاهر طنز که فرد نرمال کسی است که هنوز به‌اندازهٔ کافی بررسی نشده است، یک طرف جدی هم دارد؛ پس عاقلانه است که بپرسیم آیا بیماری خطر بیشتر یا کمتری دارد یا نه.

همان‌طور که پیش‌تر بیان شد، باید بدانیم که اگر رسیدگی به مشکل به‌سرعت انجام نشود، واقعاً چه اتفاقی می‌افتد، بیماری چگونه پایش می‌شود و چه چیزهایی نشانه‌هایی برای عملکردن هستند؟ بعضی پزشکان اظهار می‌کنند بیماران درمان یا آزمایش‌های فوری نمی‌خواهند، اما پزشکان دیگری که در دام برچسبزدن (برچسب = بیماری= درمان اجباری) گرفتار می‌شوند، ممکن است اصلاً متوجه نشوند که برخی بیماران از اینکه منتظر بمانند تا ببینند مشکلاتشان به‌خودی‌خود بهتر می‌شود یا بدتر، کاملاً خوشحال خواهند شد.

بعدی: از اینجا به کجا می‌رسیم؟