پرسش ۶. اگر فرد مبتلا به‌ نوعی بیماری باشد که در حال حاضر در کارآزمایی بالینی بررسی می‌شود، چگونه می‌تواند از آن مطلع شود؛ در صورتی که پزشکش نیز از این موضوع اطلاع نداشته باشد؟!

Download a pdf of this page

کمتر از یک نفر از هر صد بیمار که به پزشک مراجعه می‌کنند، در کارآزمایی بالینی شرکت داده می‌شوند. این نسبت با توجه به بیماری و شرایط بسیار متفاوت است.

در مراکز سرطان (که در آن کارآزمایی‌ها به‌طور گسترده‌ای پذیرفته و انجام می‌شوند) این میزان بسیار زیاد است. بیشتر کودکان مبتلا به سرطان در این کارآزمایی‌ها شرکت می‌کنند، اما در میان بزرگ‌سالان، کمتر از یک مورد از هر ده نفر شرکت می‌کنند. بیشترین میزان نام‌نویسی کارآزمایی به مرکزی بستگی دارد که بیمار به آن مراجعه می‌کند. در صورتی که مرکز در کارآزمایی‌ها دخیل نباشد، آن‌ها قادر به نام‌نویسی بیمار نخواهند بود.

بنابراین ممکن است بیماران به یک مرکز درگیر در کارآزمایی‌های بالینی نیاز داشته باشند. تعداد کمی کارآزمایی وجود دارد که در کل جامعه انجام می‌شود و بیماران می‌توانند مستقیماً در آن‌ها نام‌نویسی کنند؛ برای مثال این امر دربارهٔ پژوهش‌هایی صدق می‌کند که برای کمک به افراد دارای مشکلات سلامت روان مانند افسردگی یا اضطراب انجام شده‌اند. به‌تازگی در برخی کارآزمایی‌های افراد را مستقیماً از طریق اینترنت به کار می‌گیرند.

برای مثال مطالعه‌ای جدید برای ارزیابی تأثیرات کشش قبل از ورزش، تمام شرکت‌کنندگان خود را از این طریق نام‌نویسی کرد: آن‌ها هرگز در یک کلینیک حضور نیافتند، اما تمام دستورالعمل‌ها و پیگیری‌های لازم را از راه اینترنت دریافت کردند.

اگر پزشکان تمایلی به نام‌نویسی بیمارانشان در کارآزمایی‌ها نداشته باشند، بیماران باید علت آن را بدانند؛ برای مثال علت می‌تواند این باشد که شاید بیمار واقعاً واجد شرایط نیست؛ با این حال ممکن است فقط این باشد که پزشک کار اضافی ناشی از اعمال خواسته‌های نظارتی را از سر خود باز می‌کند. بیمارانی که بر این باورند احتمال دارد واجد شرایط مشارکت در کارآزمایی‌های در حال انجام باشند، باید پافشاری کنند. اگر یک کارآزمایی مناسب وجود داشته باشد و بیمار به‌وضوح بیان کند که علاقه‌مند به نام‌نویسی است، پزشکان باید از این امر پشتیبانی کنند.

بعدی: پرسش ۷. بهترین راه برای شناسایی شواهد (در اینترنت یا جاهای دیگر) چیست؟