مقدمه!

Download a PDF of this page

پژوهش بهتر برای بهره‌‌مندی از مراقبت‌های بهتر سلامت

 

«هیچ راهی وجود ندارد تا مطمئن شویم آیا مشاهدات ما از رویدادهای پیچیده در طبیعت کامل هستند یا خیر. «کارل پوپر» (Karl Popper) تأکید دارد که دانش ما محدود است، اما جهل ما نامحدود. در پزشکی، ما هیچ‌گاه نمی‌توانیم از نتایج و پیامدهای مداخلات‌مان مطمئن باشیم و فقط می‌توانیم فضای عدم قطعیت پیرامون‌مان را محدود کنیم. این نکته آنقدرها که به نظر می‌آید بدبینانه نیست: ادعاهایی که در برابر چالش‌های مکرر و جدی مقاومت می‌کنند غالباً به ادعاهای کاملاً قابل‌اعتمادی تبدیل می‌شوند. این «حقایق کارا[1]» مانند زیرساخت‌هایی برای ساختارهای نسبتاً محکمی هستند که از اقدامات روزمره ما در کنار تخت بیماران حمایت می‌کنند.»^*

^*: ویلیام سیلورمن، شواهد کجاست؟

آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۹۸، صفحه ۱۶۵

William A. Silverman. Where’s the evidence?

Oxford: Oxford University Press, 1998, p165

 

 

طب مدرن بسیار موفق بوده است. تصور زندگی بدون وجود آنتی‌بیوتیک بسیار دشوار است. توسعه دیگر داروهای مؤثر نیز انقلابی در درمان حملات قلبی و فشارخون بالا ایجاد کرده و باعث تحول زندگی بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی شده‌اند. ایمن‌سازی کودکان باعث شده که در اکثر کشورها فلج اطفال و دیفتری جزو خاطرات دور افراد شود و مفاصل مصنوعی به افراد زیادی کمک کرده تا با درد و ناتوانی کمتری دست‌وپنجه نرم کنند. فناوری‌‌های تصویربرداری مدرن مانند سونوگرافی، سی‌تی‌اسکن و MRI به تشخیص صحیح و درمان درست بیماری‌ها کمک کرده‌اند. قبلاً تشخیص انواع بسیاری از سرطان‌ها مانند حکم مرگ بود، در حالی که امروزه بسیاری از مردم به‌طور معمول به‌جای آن که براثر سرطان بمیرند، با آن زندگی می‌کنند و ایدز از یک قاتل تردست به یک بیماری مزمن طولانی‌مدت تغییریافته‌ است.

هر چند به دلیل پیشرفت‌های سلامت عمومی و اجتماعی نظیر برخورداری از آب لوله‌کشی تمیز، سیستم تخلیه فاضلاب، مراعات اصول بهداشت و خانه‌‌‌‌سازی بهتر، سطح عمومی سلامت پیشرفت کرده، حتی افراد شک‌گرا (کسانی که نسبت به دستاوردهای پزشکی مدرن مشکوک هستند) نیز به سختی می‌‌توانند تأثیر قابل توجه پزشکی مدرن را نادیده انگارند. در طول نیم قرن گذشته یا قبل‌تر از آن، بهبود سطح مراقبت‌های سلامت و بهداشتی سهم زیادی در افزایش طول عمر و کیفیت زندگی افراد، به‌خصوص افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، داشته است.[i][ii]

اما برتری‌های پزشکی مدرن می‌تواند باعث این شود که ما به‌راحتی در مقابل بسیاری از مشکلات جاری آن چشم‌پوشی کنیم. حتی امروزه، بسیاری از تصمیمات پزشکی براساس شواهد ضعیف و با کیفیت پایین اتخاذ می‌شوند. هنوز هم تعداد زیادی از درمان‌های پزشکی به بیماران آسیب می‌‌رسانند، و برخی دیگر از درمان‌‌ها سود و منفعت کم یا اثبات‌نشده‌ای دارند و از برخی از آن‌ها نیز که ارزشمند و اثربخش هستند، به اندازه کافی استفاده نمی‌شوند. حال این سؤال مطرح است که وقتی سالانه مطالعات در زمینه تأثیر درمان‌های گوناگون انبوهی از نتایج را تولید می‌کنند، چگونه این امر ممکن است؟ متأسفانه شواهد غالباً غیر قابل اعتماد هستند و علاوه بر این، بسیاری از تحقیقاتی هم که انجام می‌شوند، به پرسش‌های مورد نظر بیماران پاسخ نمی‌دهند.

بخشی از مشکل موجود به این واقعیت بازمی‌گردد که قریب به اتفاق اثرات درمانی به‌ندرت آشکار یا چشم‌گیر هستند. در عوض، اغلب تردیدهایی درباره چگونگی کارکرد درمان‌های جدید مطرح می‌شود، یا در واقع، تردیدهایی نسبت به سودمندبودن آن‌ها، به‌جای زیان‌آور بودن‌شان، وجود دارد. بنابراین، انجام آزمون‌های بی‌طرفانه ـ آزمون‌هایی که سوگیری[2] و نقش شانس را کاهش می‌دهند (فصل ۶ را ببینید) – برای قابل اعتمادبودن اثرات درمان لازم هستند.

زمانی که فردی بیمار می‌شود یا تحت درمانی قرار می‌گیرد، غیر ممکن بودن پیش‌بینی دقیق آنچه رخ می‌دهد، «قانون فرانکلین» نامیده می‌شود. قانونی که به یاد رئیس جمهور مشهور آمریکا در قرن ۱۸، «بنجامین فرانکلین» (Benjamin Franklin)، به این نام خوانده شد. او سخن مشهوری دارد که «در این جهان هیچ چیزی را با قطعیت نمی‌توان عنوان کرد، مگر مرگ و مالیات‌ها را.»[iii] با این حال، قانون فرانکلین در جامعه چندان متداول نیست. امروزه در مدارس به اندازه کافی در مورد اجتناب‌ناپذیربودن عدم قطعیت تأکید نمی‌‌شود. همچنین در مدارس برنامه‌ای برای فهم بهتر مفاهیم اساسی دیگری، همچون نحوه به‌دست آوردن و تفسیر شواهد یا اطلاعات مربوط به احتمالات و خطرها[3] ارائه نمی‌شود. همان‌‌طور که مفسری گفته است: «شما در مدرسه در مورد مواد شیمیایی درون لوله‌های آزمایشگاهی، معادلاتی که حرکت را توصیف می‌کنند یا شاید درباره فتوسنتز آموزش می‌بینید؛ اما به احتمال زیاد آموزشی درباره مرگ، خطر، آمار و علمی که می‌تواند موجب مرگ یا درمان شما بشود، دریافت نمی‌کنید.[iv]» درحالی که پزشکی بالینی با استفاده از شواهد علمی صحیح زندگی‌ افراد بسیاری را نجات داده، شما به‌سختی می‌توانید نمایشگاهی را در یک موزه علمی پیدا کنید که اصول کلیدی تحقیقات علمی را توضیح دهد.

 

خیلی مطمئن نباشید «زمانی که به جست‌وجو می‌پردازیم ممکن است چیزها را بهتر بشناسیم و یاد بگیریم. اما به‌صورت خاص، هیچ بشری حقیقت را نشناخته است، برای همه، حقیقت یک بافته تنیده‌شده از حدس‌هاست.» گزنفون (Xenophanes)، قرن ششم پیش از میلاد   «من همواره در مورد چیزهایی که در مورد اندیشه‌ها هستند، اطمینان دارم.» چارلی (‘Peanuts’) براون، قرن بیستم میلادی   «اشتباهات بسیار ما نشان می‌دهد که تمرین استنتاج علیتی ……… یک هنر است. اگرچه این اشتباهات به ما کمک کرده‌اند تا تکنیک‌‌های تحلیلی، روش‌‌ها و قراردادهای آماری و معیارهای منطقی را به‌دست بیاوریم، درنهایت، نتایجی که به‌دست آوردیم یک نوع قضاوت بوده است.» سوسر ام. (Susser M.)، تفکر علّی در علوم سلامت. آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۸۳

به‌طور کلی، مهم‌ترین کاری که پژوهش می‌تواند انجام دهد، آن است که عدم قطعیت را از بین ببرد. درمان‌ها به همان اندازه که مفید هستند، می‌توانند آسیب‌زننده هم باشند. یک مطالعه پژوهشی که به‌خوبی انجام شده باشد، می‌تواند احتمال[6] (یا راستی‌نمایی[7]) مفید یا مضر بودن یک درمان را نشان دهد. این نکته، با مقایسه درمان مورد نظر با درمان‌های دیگر یا با مقایسه آن با عدم درمان به‌دست می‌آید. از آن جایی که همواره عدم قطعیت وجود دارد، این نکته به ما کمک می‌کند تا از وسوسه سیاه و سفید دیدن موارد دست بکشیم. فکرکردن به احتمالات ما را توانمند می‌سازد[vi]. افراد نیاز دارند احتمال رخداد یک پیامد خاص از یک بیماری را بدانند – مثلاً احتمال وقوع سکته مغزی (stroke) در افراد مبتلا به فشار خون بالا – هم‌چنین می‌خواهند بدانند چه عواملی شانس وقوع سکته مغزی را تغییر می‌دهد و احتمال این که یک درمان شانس وقوع سکته مغزی را تغییر دهد تا چه اندازه است. با دردست‌داشتن اطلاعات کافی و قابل اعتماد، بیماران و متخصصین سلامت می‌توانند در کنار هم همکاری داشته باشند تا تعادل میان مزایا و مضرات درمان‌ها را ارزیابی کنند. در نهایت، آن‌ها می‌توانند مناسب‌ترین گزینه‌ را با توجه به اولویت‌های بیمار و شرایط منحصربه‌فرد او انتخاب کنند[vii].

هدف ما در کتاب «آزمون درمان‌ها» بهبود ارتباطات و تقویت اعتماد به نفس است و نه کاهش اعتماد بیماران به متخصصین سلامت؛ اما این نکته فقط زمانی رخ می‌دهد که بیماران بتوانند به خود و متخصصین سلامت‌شان کمک کنند تا گزینه‌های درمانی را نقادانه ارزیابی کنند.

ما، در فصل ۱، به‌طورمختصر ضروری‌بودن آزمون‌های بی‌طرفانه (بدون سوگیری) درمان‌ها را توصیف کرده و توضیح می‌دهیم چگونه بعضی روش‌های درمانی جدید می‌توانند اثرات مضری داشته باشند که قبلاً پیش‌بینی نشده‌اند. در فصل ۲، ما توضیح می‌دهیم که چگونه امید به مؤثر بودن سایر درمان‌ها نتوانسته تحقق یابد و این واقعیت را برجسته می‌کنیم که بسیاری از درمان‌های مورد استفاده به اندازه کافی ارزیابی نشده‌اند. در فصل ۳ نشان داده می‌شود که چرا درمان‌های تهاجمی‌تر لزوماً بهتر نیستند. در فصل ۴ این نکته توضیح داده می‌شود که چرا غربالگری افراد سالم برای تشخیص زودهنگام بیماری می‌تواند به‌همان اندازه که مفید است، مضر هم باشد. در فصل ۵، برخی از عدم قطعیت‌های بسیاری که تقریباً در تمامی جنبه‌های مراقبت سلامت نفوذ کرده‌اند را مورد تأکید قرار داده و توضیح می‌دهیم چگونه با آن‌ها مقابله کنیم.

در فصل‌های ۶، ۷ و ۸ برخی از «جزئیات فنی» به روشی غیر فنی ارائه می‌شود. در فصل ۶، با شرح مبانی آزمون بی‌طرفانه درمان‌ها، اهمیت این که یک درمان باید با مشابه آن مقایسه شود را مورد تأکید قرار می‌دهیم. در فصل ۷ ضرورت درنظرگرفتن نقش شانس مورد بررسی قرار می‌گیرد. در فصل ۸ این نکته تبیین می‌شود که چرا ارزیابی نظام‌مند تمام شواهد قابل اعتماد مربوطه مهم است.

فصل ۹ به‌صورت خلاصه بیان می‌کند که چرا سیستم‌های نظارتی پژوهش‌های مربوط به اثرات درمان‌ها، از طریق کمیته‌های اخلاق در پژوهش و دیگر مراکز، می‌توانند موانعی را برای رسیدن به یک پژوهش خوب ایجاد کنند، و توضیح می‌دهد که چرا این مقررات ممکن است در راستای منافع بیماران نباشند. در فصل ۱۰، به تقابل‌ها و تفاوت‌های کلیدی بین یک پژوهش خوب، بد و غیرضروری در رابطه با اثرات درمان‌ها پرداخته می‌شود؛ در این فصل به این موضوع اشاره می‌شود که چگونه پژوهش‌ها اغلب با اولویت‌های تجاری و دانشگاهی تحریف ‌شده و به این ترتیب نمی‌توانند مسائلی را که احتمالاً موجب یک تغییر واقعی در بهبود بیماران می‌شوند، شناسایی کنند.

فصل ۱۱ مواردی را ترسیم می‌کند که بیماران و جامعه می‌توانند برای تضمین بهتر آزمون درمان‌ها انجام دهند. در فصل ۱۲ ما به روش‌هایی توجه می‌کنیم که در آن‌ها به‌کارگیری شواهد قوی و محکم براَمده از پژوهش‌های انجام‌شده در درمان واقعاً می‌توانند مراقبت‌های سلامت بهتری را برای تک‌تک بیماران فراهم کند. در فصل ۱۳ ما برنامه کاری‌مان را برای آینده‌ای بهتر ارائه می‌کنیم و با یک برنامه عملی به پایان می‌رسانیم.

در هر فصل به مجموعه‌ای از منابع کلیدی ارجاع ‌شده و در پایان کتاب یک بخش منابع اضافی گنجانده ‌شده است (صفحه ۱۸۴ را ببینید). برای اشخاصی که علاقه‌مند به بررسی جزئیات بیشتر هستند، یک نقطه شروع خوب «کتابخانه جیمز لیند» در سایت www.jameslindlibrary.org است. شما می‌توانید نسخه رایگان الکترونیکی دومین ویرایش کتاب «آزمون درمان‌ها» را در یک وب‌سایت جدید – تعامل آزمون درمان‌ها به آدرس www.testingtreatments.org – پیدا کنید، جایی که ترجمه‌ها و دیگر مباحث در سال‌های پیش‌رو به آن افزوده خواهد شد.

ما نویسندگان به اصل دسترسی عادلانه به مراقبت‌های اثربخش سلامت متعهد هستیم، اصلی که پاسخگوی نیازهای مردم است. این مسئولیت‌پذیری اجتماعی به‌نوبه خود به اطلاعات قابل اعتماد و قابل دسترس درباره اثرات آزمون‌ها و درمان‌ها وابسته است و البته این اطلاعات از تحقیقات محکم و استوار به‌دست می‌آید. از آن جا که منابع مراقبت‌های سلامت در همه‌جا محدود است، برای این که تمام جمعیت شانس بهره‌مندی از مزایای پیشرفت‌های پزشکی را داشته باشند، درمان‌ها باید بر اساس شواهدی قوی بوده و به‌صورت مؤثر و بی‌طرفانه استفاده شوند. هدردادن منابع باارزش برای درمان‌هایی با منفعت کم یا ازدست‌دادن بدون دلیل فرصت‌ها برای ارزیابی درمان‌هایی که اطلاعات کمی درباره آن‌ها وجود دارد، امری غیر مسئولانه است. بنابراین آزمودن بی‌طرفانه درمان‌ها بسیار مهم است، زیرا انتخاب‌های درمانی منصفانه را برای همه ما امکان‌پذیر می‌کند.

ما امیدواریم که شما، خواننده گرامی، از کتاب «آزمون درمان‌ها» اشتیاق ما را به این موضوع دریابید و به پرسیدن پرسش‌های عجیب درباره درمان‌ها ادامه دهید، شکاف‌ها را در دانش پزشکی شناسایی کرده و در تحقیقات شرکت کنید تا پاسخ‌ها را برای منفعت و سود خود و دیگران بیابید.

[1] Working truths

[2] Bias

[3] Risks

[4] Proving a negative

[5] Bendectin

[6] Probability

[7] Likelihood

[i] Nolte E, McKee CM. Does health care save lives? Avoidable mortality revisited. London: Nuffield Trust, 2004.

 

B Nolte E, McKee CM. Measuring the health of nations: updating an earlier analysis. Health Affairs 2008;27(1): 58-77.

 

[iii] Gigerenzer G. Reckoning with risk. London: Penguin Books, 2003. Citing Franklin B. Letter to Jean Baptiste Le Roy, 13 November 1789. Writings, vol x.

 

[iv] Goldacre B. Bad Science. London: Fourth Estate, 2008, px.

 

[v] Matthews A, Dowswell T, Haas DM, et al. Interventions for nausea and vomiting in early pregnancy. Cochrane Database of Systematic Reviews 2010, Issue 9. Art. No.: CD007575.

 

[vi] Irwig L, Irwig J, Trevena L, et al. Smart health choices: making sense of health advice. London: Hammersmith Press, 2008. pdf freely available at: www.health.usyd.edu.au/shdg/resources/smart_health_choices.php and from www.jameslindlibrary.org.

 

[vii] Woloshin S, Schwartz LM, Welch HG. Know your chances: understanding health statistics. Berkeley: University of California Press, 2008. pdf freely available at www.jameslindlibrary.org.

 

‘There is no way to know when our observations about complex events in nature are complete. Our knowledge is finite, Karl Popper emphasised, but our ignorance is infinite. In medicine, we can never be certain about the consequences of our interventions, we can only narrow the area of uncertainty. This admission is not as pessimistic as it sounds: claims that resist repeated energetic challenges often turn out to be quite reliable. Such “working truths” are the building blocks for the reasonably solid structures that support our everyday actions at the bedside.’

William A. Silverman. Where’s the evidence? Oxford: Oxford University Press, 1998, p165

Modern medicine has been hugely successful. It is hard to imagine what life must have been like without antibiotics. The development of other effective drugs has revolutionized the treatment of heart attacks and high blood pressure and has transformed the lives of many people with schizophrenia.

Childhood immunization has made polio and diphtheria distant memories in most countries, and artificial joints have helped countless people to be less troubled by pain and disability.

Modern imaging techniques such as ultrasound, computed tomography (CT), and magnetic resonance imaging (MRI) have helped to ensure that patients are accurately diagnosed and receive the right treatment.

The diagnosis of many types of cancer used to spell a death sentence, whereas today patients regularly live with their cancers instead of dying from them. And HIV/AIDS has largely changed from a swift killer into a chronic (long-lasting) disease.

Of course many improvements in health have come about because of social and public health advances, such as piped clean water, sanitation, and better housing. But even sceptics would have difficulty dismissing the impressive impact of modern medical care.  Over the past half century or so, better healthcare has made a major contribution to increased lifespan, and has improved the quality of life, especially for those with chronic conditions. [1, 2]

But the triumphs of modern medicine can easily lead us to overlook many of its ongoing problems.

Even today, too much medical decision-making is based on poor evidence. There are still too many medical treatments that harm patients, some that are of little or no proven benefit, and others that are worthwhile but are not used enough. How can this be, when every year, studies into the effects of treatments generate a mountain of results?

Sadly, the evidence is often unreliable and, moreover, much of the research that is done does not address the questions that patients need answered.

Part of the problem is that treatment effects are very seldom overwhelmingly obvious or dramatic. Instead, there will usually be uncertainties about how well new treatments work, or indeed whether they do more good than harm. So carefully designed fair tests – tests that set out to reduce biases and take into account the play of chance (see Fair tests of treatments) – are necessary to identify treatment effects reliably.

The impossibility of predicting exactly what will happen when a person gets a disease or receives a treatment is sometimes called Franklin’s law, after the 18th-century US statesman Benjamin Franklin, who famously noted that ‘in this world nothing can be said to be certain, except death and taxes’. [3]

Don't be too certain

‘Through seeking we may learn and know things better. But as for certain truth, no man hath known it, for all is but a woven web of guesses.’ Xenophanes, 6th century BCE ‘I am always certain about things that are a matter of opinion.’ Charlie (‘Peanuts’) Brown, 20th century CE ‘Our many errors show that the practice of causal inference . . . remains an art. Although to assist us, we have acquired analytic techniques, statistical methods and conventions, and logical criteria, ultimately the conclusions we reach are a matter of judgement.’ Susser M. Causal thinking in the health sciences. Oxford: Oxford University Press, 1983.

 Yet Franklin’s law is hardly second nature in society. The inevitability of uncertainty is not emphasized enough in schools, nor are other  fundamental concepts such as how to obtain and interpret evidence, or how to understand information about probabilities and risks.

As one commentator put it: ‘At school you were taught about chemicals in test tubes, equations to describe motion, and maybe something on photosynthesis. But in all likelihood you were taught nothing about death, risk, statistics, and the science that will kill or cure you.’ [4]

And whereas the practice of medicine based on sound scientific evidence has saved countless lives, you would be hard pressed to find a single exhibit explaining the key principles of scientific investigation in any science museum.

And concepts of uncertainty and risk really do matter. Take, for example, the logical impossibility of ‘proving a negative’ – that is, showing that something does not exist, or that a treatment has no effect.

This is not just a philosophical argument; it has important practical consequences too, as illustrated by experience with a combination pill called Bendectin (active ingredients doxylamine, and pyridoxine or vitamin B6).

Bendectin (also marketed as Debendox and Diclectin) used to be widely prescribed to women to relieve nausea in early pregnancy. Then came claims that Bendectin caused birth defects, which were soon taken up in an avalanche of law suits. Under pressure from all the court cases, the manufacturers of Bendectin withdrew the drug from sale in 1983. Several subsequent reviews of all the evidence provided no support for a link with birth defects – it was not possible to show conclusively that there was no harm, but there was no evidence that it did cause harm.

Ironically, as a result of Bendectin being withdrawn, the only drugs available to treat morning sickness in pregnant women are those for which considerably less is known about their potential to cause birth defects. [5]

The most that research can usually do is to chip away at the uncertainties. Treatments can be harmful as well as helpful. Good, well-conducted research can indicate the probability (or likelihood) that a treatment for a health problem will lead to benefit or harm by comparing it with another treatment or no treatment at all.

Since there are always uncertainties it helps if we try to avoid the temptation to see things in black and white. And thinking in terms of probabilities is empowering. [6] People need to know the likelihood of a particular outcome of a condition – say stroke in someone with high blood pressure – the factors that affect the chance of a stroke happening, and the probability of a treatment changing the chances of a stroke happening.

With enough reliable information, patients and health professionals can then work together to assess the balance between the benefits and harms of treatments. They can then choose the option that is likely to be most appropriate according to individual circumstances and patient preferences. [7]

Our aim in Testing Treatments is to improve communication and boost confidence, not to undermine patients’ trust in health professionals. But this can only happen when patients can help themselves and their health professionals critically assess treatment options.

In New-but is it better? we briefly describe why fair tests of treatments are necessary and how some new treatments have had harmful effects that were unexpected.

In Hoped-for effects that don’t materialize we describe how the hoped-for effects of other treatments have failed to materialize, and highlight the fact that many commonly used treatments have not been adequately evaluated.

More is not necessarily better illustrates why more intensive treatment is not necessarily better. Earlier is not necessarily better explains why screening healthy people for early indications of disease may be harmful as well as helpful. In Dealing with uncertainty about the effects of treatments we highlight some of the many uncertainties that pervade almost every aspect of healthcare and explain how to tackle them.

Fair tests of treatments, Taking account of the play of chance, and Assessing all the relevant, reliable evidence give some ‘technical details’ in a nontechnical way.

Regulating tests of treatments: help or hindrance? outlines why systems for regulating research into the effects of treatments, through research ethics committees and other bodies, can put obstacles in the way of getting good research done, and explains why regulation may therefore fail to promote the interests of patients.

Research – good, bad, and unnecessary contrasts the key differences between good, bad, and unnecessary research into the effects of treatments; it points out how research is often distorted by commercial and academic priorities and fails to address issues that are likely to make a real difference to the well-being of patients.

Getting the right research done is everybody’s business maps what patients and the public can do to ensure better testing of treatments.

In So what makes for better healthcare? we look at ways in which robust evidence from research into treatments can really make for better healthcare for individual patients.

And in Research for the right reasons: blueprint for a better future we present our blueprint for a better future, ending with an action plan.

Each section is referenced with a selection of key source material, and related Additional Resources accessible from the right-hand menu.

We authors are committed to the principle of equitable access to effective healthcare that is responsive to people’s needs. This social responsibility in turn depends on reliable and accessible information about the effects of tests and treatments derived from sound research.

Because healthcare resources everywhere are limited, treatments must be based on robust evidence and used efficiently and fairly if the whole population is to stand a chance of benefiting from medical advances. It is irresponsible to waste precious resources on treatments that are of little benefit, or to throw away, without good reason, opportunities for evaluating treatments about which too little is known. Fair testing of treatments is therefore fundamentally important to enable equitable treatment choices for all of us.

We hope that you will emerge from Testing Treatments sharing some of our passion for the subject and go on to ask awkward questions about treatments, identify gaps in medical knowledge, and get involved in research to find answers for the benefit of yourself and everybody else.