۳ – درمانِ بیشتر همیشه بهترین نیست!
Download a PDF of this pageنکتهٔ کلیدی
- درمان بیشتر لزوماً مفید نیست و گاهی ممکن است آسیبزننده باشد.
مقدمه
این تصور که اگر درمانی مفید باشد، پس استفادهٔ بیشتر از آن بهتر است، صحت ندارد؛ زیرا ممکن است استفادهٔ بیشتر نتیجهٔ بدتری داشته باشد. در این میان، یافتن «دوز مناسب» که مزایای آن حداکثر و تأثیرات نامطلوبش (عوارض جانبی) حداقل باشد ـ چالشی مشترک برای همهٔ درمانهاست. هرچه دوز افزایش یابد، آثار مفید آن به میزان حداکثر ثابت میرسند، اما عوارض جانبی معمولاً افزایش مییابند؛ بنابراین استفادهٔ بیشتر ممکن است فایدهٔ واقعی را کاهش دهد، یا حتی سبب آسیب کلی شود؛ برای مثال میتوان به داروهای مدر (دیورتیکها) اشاره کرد که در دوزهای پایین سبب کاهش فشارخون میشوند و عوارض جانبی اندکی دارند. دوز بالاتر آنها فشارخون را کمتر نمیکند، اما عوارض ناخواستهای مانند دفع بیشازحد ادرار، ناتوانی جنسی و افزایش قند خون را به دنبال دارد.
“All things are poison, and nothing is without poison; only the dose permits something not to be poisonous.” Paracelsus, 1493-1541
آسپرین نیز در دوزهای پایین – یکچهارم تا نصف یک قرص استاندارد در هر روز – به پیشگیری از بروز سکته مغزی کمک میکند و عوارض جانبی بسیار کمی دارد. چند قرص آسپرین در روز ممکن است سردرد را تسکین دهد، اما از سکتههای مغزی بیشتر جلوگیری نخواهد کرد و خطر ابتلا به زخم معده را افزایش خواهد داد.
باید توجه داشت که اصل دوز مناسب فراتر از درمان دارویی است و در بسیاری از درمانهای دیگر، از جمله جراحی گسترش یافته است.
2 thoughts on “۳ – درمانِ بیشتر همیشه بهترین نیست”