داروهایی برای اصلاح اختلالات ضربان قلب در بیمارانی که سکتهٔ قلبی کرده‌اند!

Download a PDF of this page

اگر چه توصیهٔ دکتر اسپاک منطقی به نظر می‌رسید، اما این توصیه بر پایهٔ یک فرضیه آزمایش‌نشده ارائه شده بود. یافتن نمونه‌های دیگری از خطرات انجام این کار دشوار نیست. پس از پشت سر گذاشتن یک سکته قلبی، برخی افراد دچار اختلالات ریتم قلب –آریتمی- می‌شوند. کسانی که به این عارضه دچار می‌شوند، در مقایسه با کسانی که آریتمی ندارند، بیشتر در معرض خطر مرگ قرار دارند. با توجه به اینکه برخی داروها این آریتمی‌ها را مهار می‌کنند، منطقی به نظر می‌رسید که خطر مرگ پس از سکتهٔ قلبی را نیز کاهش می‌دادند، اما درواقع، این داروها دقیقاً اثر معکوس داشتند و در کارآزمایی‌های بالینی آزمایش شده بودند، اما تنها برای بررسی این موضوع که آیا اختلالات ریتم قلب را کاهش می‌دهند یا خیر. وقتی در سال ۱۹۸۳ میلادی (۱۳۶۲ شمسی) شواهد کارآزمایی‌ها برای نخستین بار به‌صورت نظام‌مند بررسی شد، هیچ مدرکی دال بر اینکه این داروها نرخ مرگ‌ومیر را کاهش می‌دهند یافت نشد [2].

با این حال، مصرف این داروها نزدیک به یک دهه ادامه یافت و موجب مرگ مصرف‌کنندگان می‌شد. در اوج دورهٔ مصرف این داروها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی (اواخر دههٔ ۱۳۶۰ شمسی) تخمین زده شد که این داروها سالانه سبب مرگ زودرس ده‌ها هزار نفر در آمریکا شده است. میزان مرگ‌ومیر سالانهٔ آمریکایی‌ها به‌دلیل این داروها بیشتر از کل تلفات آمریکایی‌ها در جنگ ویتنام بود [3]. بعدها مشخص شد که به دلایل تجاری، نتایج برخی کارآزمایی‌ها که نشان می‌داد این داروها مرگبار هستند، هرگز گزارش نشد (ن. ک: فصل ۸، ص 130) [4].

بعدی: دی اتیل استیل بسترول (Diethylstilbestrol)